Sinds augustus 2025 doe ik aan boksen, iets waarvan ik vroeger nooit had gedacht dat het bij mij zou passen, omdat ik al spanning voelde wanneer ik alleen maar naar geweld op tv keek. Toch besloot ik afgelopen zomer een proefles te volgen in een echte boksschool, zo’n plek met een ring midden in de zaal alsof je een filmscene binnenloopt, en vanaf het eerste moment was ik verkocht.
Niet alleen door de sport zelf, maar vooral door alles wat daar zichtbaar werd.
Tijdens die eerste lessen zag ik al snel hoeveel een lichaam vertelt zonder woorden, zowel bij andere mensen als bij mezelf, en hoe iedere kleine beweging iets blootlegt over spanning, onzekerheid, vertrouwen of juist controle. Tegelijkertijd merkte ik ook hoe groot de uitdaging voor mij eigenlijk was, want het eerste half jaar stond ik regelmatig al buiten adem na de warming-up, terwijl de training nog moest beginnen, maar toch bleef ik iedere keer opnieuw terugkomen.
Wat ik alleen niet had verwacht, was dat boksen ook oude trauma’s naar boven zou halen.
Tijdens sommige trainingen kwamen herinneringen omhoog aan fysiek huiselijk geweld, aan het gevoel in de hoek gedrukt te worden of geen kant op te kunnen, en dat zorgde soms voor intense emoties die ik vroeger waarschijnlijk had weggeduwd. Juist in die boksschool leerde ik dat alles er mocht zijn, zonder dat iemand daarvan opkeek of vond dat het te veel was.
Mijn laatste trigger ontstond door een zachte tik op mijn neus. Het deed nauwelijks pijn, maar toch kwam er direct oud verdriet omhoog dat veel dieper zat dan die ene klap zelf. Waar ik vroeger waarschijnlijk was dichtgeklapt of was weggegaan van dat gevoel, merk ik nu dat ik steeds beter leer om erdoorheen te bewegen en aanwezig te blijven bij wat er in mijn lichaam gebeurt.
En dat is misschien wel het grootste verschil.
Niet omdat ik dit geleerd heb van een therapeut of omdat iemand mij precies vertelde hoe het moest, maar omdat ik langzaam heb geleerd dat ik mijn eigen triggers kan dragen zonder ervoor weg te hoeven lopen. Mijn lichaam laat mij namelijk niet alleen zien waar oude pijn zit, maar ook welke patronen ik nog steeds meeneem in het dagelijks leven.
De afgelopen trainingen merkte ik bijvoorbeeld dat mijn dekking regelmatig wegvalt, en zodra ik geraakt word verstijf ik eerst, waarna boosheid volgt. Niet eens omdat die klap zo hard aankomt, maar omdat het mij confronteert met iets groters: dat ik mij soms kwetsbaar opstel zonder bescherming, en wanneer iemand mij dan raakt komt die pijn extra hard binnen.
En precies daar zit voor mij de echte therapie van boksen.
Wat er in de ring gebeurt, gebeurt namelijk vaak ook buiten de ring.
Hoe vaker ik hiervan bewust word, hoe meer ik merk dat ik in het dagelijks leven andere keuzes kan maken. In plaats van direct boos te worden wanneer iemand mij raakt, probeer ik nu eerst stil te staan bij wat er eigenlijk onder die reactie zit en hoe ik daar op een andere manier mee om kan gaan.
Mijn aanpak in de ring is uiteindelijk vrij simpel: bewust worden van mijn dekking en, wanneer het mij niet lukt om dat alleen te zien, iemand inschakelen die met mij meekijkt. Buiten de ring werkt dat eigenlijk precies hetzelfde, want ook daar heb ik soms een coach nodig die mij helpt ontdekken welke stukken ik zelf nog niet zie.
Het doel is voor mij niet om nooit meer geraakt te worden, want dat gaat simpelweg niet gebeuren, maar om bewust te worden van wanneer ik kwetsbaar ben, hoe ik daarmee omga en wanneer het nodig is om wat meer dekking voor mezelf te creëren zodat een klap minder hard binnenkomt.
Want de ring liegt niet.
Ben jij je bewust wanneer je kwetsbaar bent? En wat doe je daarmee?
Reactie plaatsen
Reacties