Soms voel ik dat er iets door mij heen beweegt wat ik niet wil voelen, iets wat onrust geeft en aandacht vraagt terwijl ik het liefst wegkijk en hoop dat het vanzelf verdwijnt, en juist op dat moment merk ik hoe snel ik in weerstand ga en het wil wegduwen, alsof het er niet mag zijn.
En toch zit daar precies de ingang.
In plaats van ervan weg te gaan, maak ik contact en stel ik mezelf één simpele vraag: waar zit dit in mijn lichaam? Ik sluit mijn ogen en voel, en vaak kom ik uit in mijn bekken, onder mijn baarmoeder, een plek waar spanning zit en waar het al langer vast lijkt te zitten dan ik misschien doorhad. Dit is voor mij de start van schaduwwerk, niet vanuit mijn hoofd maar vanuit lichaamsgericht werken.
Daar blijf ik even bij.
Niet omdat het comfortabel is, maar omdat ik weet dat als ik blijf, er iets zichtbaar wordt wat eerst verborgen bleef. Tegelijk merk ik ook hoe een deel in mij zegt dat ik dit niet wil voelen, dat het weg moet, en juist dat stuk hoort er ook bij wanneer je werkt met je innerlijke processen.
Wat ik dan anders doe, is niet meer proberen het op te lossen, maar erop afstemmen.
Ik adem ernaartoe en luister naar wat er wil gebeuren, niet in woorden maar in gevoel, en langzaam merk ik dat de schaduw zich als het ware laat zien, niet letterlijk, maar in vorm, in kleur en in een bepaalde beweging die voelbaar wordt in mijn lichaam. Alsof het een gezicht krijgt en zich wil uitdrukken.
Vanuit daar pak ik wat er voor mij ligt en begin ik te bewegen, zonder plan en zonder na te denken, en kies ik op gevoel kleuren die kloppen bij wat ik ervaar, terwijl mijn handen volgen wat zich van binnen aandient. Dit is voor mij een manier van intuïtief werken waarbij emoties verwerken niet via praten gaat, maar via expressie en beweging. De beweging ontstaat vanzelf, soms zacht en vloeiend, soms juist krachtig en direct, en alles mag er zijn zoals het komt.
Ik laat de schaduw spreken via wat er ontstaat.
Niet mooi, niet perfect, maar echt.
En in dat proces gebeurt er iets wat ik niet kan afdwingen, maar wel kan toelaten, want wat eerst vastzat begint langzaam te bewegen, de spanning zakt en mijn lichaam wordt rustiger, alsof er ruimte ontstaat waar eerst druk zat. Niet omdat het weg is, maar omdat het gezien is.
Omdat het er mocht zijn.
En juist daardoor komt er weer richting, een gevoel van helderheid, alsof ik weer kan bewegen vanuit mezelf in plaats van tegen iets in, wat voor mij de kern is van persoonlijke ontwikkeling en innerlijk werk.
Voor mij is dit schaduwwerk.
Niet wat er standaard geleerd wordt, maar zichtbaar en visueel maken welke beweging het wil maken, welke kleur het heeft en het op een gelijk niveau ontmoeten, waarbij licht en donker naast elkaar mogen bestaan.
Reactie plaatsen
Reacties