Blog
Jarenlang dacht ik dat mijn gewicht het probleem was.
Dat als ik eindelijk zou afvallen, alles beter zou worden. Meer rust. Meer vrijheid. Meer mezelf.
In 2013 besloot ik daarom serieus aan de slag te gaan.
Ik begon met een eiwitdieet en viel ruim 20 kilo af. Aan de buitenkant leek dat een succes, maar achteraf gezien was dat ook het begin van een jarenlang jojo-traject dat nog ruim 13 jaar voelbaar bleef in mijn leven.
Elke keer kwam hetzelfde patroon terug.
Afvallen. Controle krijgen. Volhouden. Terugvallen. Opnieuw beginnen.
En ergens onderweg begon ik te voelen: dit gaat niet meer over eten alleen.
In juli 2025 viel het kwartje pas echt.
Ik merkte hoeveel ik vasthield in mijn leven. Oude overtuigingen. Oude patronen. Situaties die eigenlijk niet meer bij mij pasten. En hoe harder ik controle probeerde te krijgen, hoe meer mijn lichaam juist leek vast te houden.
In 2024 was ik nog 10 kilo afgevallen en daar ontzettend blij mee.
Maar een jaar later zat er weer 15 kilo aan.
Normaal gesproken zou ik dan rigoureus alles omgooien.
Streng dieet. Alles anders. Volledige controle.
Alleen wist ik nu: precies dát werkt voor mij niet meer.
2025 was voor mij een intens transitiejaar.
Oude trauma’s kwamen omhoog. Ik verhuisde. Ik vertraagde met mijn opleiding omdat ik het simpelweg niet meer zag. Ik werkte op een plek waar ik niet tot mijn recht kwam en ik werd gedwongen om eerlijk te kijken naar wat nog wel bij mij paste en wat niet meer.
Steeds duidelijker voelde ik:
ik hoef niet alles meer vast te houden.
Ik mag dingen gaan loslaten. Maar wel op mijn manier.
Vanaf januari 2026 ben ik daarom niet begonnen met een streng dieet, maar met bewustwording.
Ik bokste al een tijdje en merkte iets opvallends op.
Ik kon drie keer per week intensief trainen en alsnog aankomen. Dat zette mij aan het denken.
Dus ging ik onderzoeken.
Ik ontdekte dat mijn lichaam mij al veel langer een verhaal vertelde via voeding. Want eigenlijk wist ik al dat ik bij spanning, onzekerheid of nieuwe situaties meer behoefte kreeg aan zoetigheid en snelle prikkels.
Door niet alleen naar mijn gewicht te kijken, maar ook naar de emotionele laag daaronder, begon ik iets anders te zien.
Mijn lichaam hield niet alleen vet vast.
Het hield ook spanning vast. Overleving. Ongebruikte energie. Potentieel dat nergens heen kon.
En dat klopte volledig met hoe ik mij vanbinnen voelde.
Maar als ik dat potentieel wilde gaan gebruiken, moest ik ook dingen veranderen. Grenzen stellen. Stoppen met mezelf continu aanpassen. Beginnen terwijl ik nog niet precies wist waar het heen zou gaan.
Ook als het nog donker voelt.
Ook als je nog niets ziet van het resultaat.
Ik gaf mezelf uiteindelijk maar twee afspraken:
- Ik schrijf alles op wat ik eet.
Niet om mezelf te straffen, maar om bewust te worden.
Ook chips in de avond. Ook dagen waarop het minder gaat. - Ik weeg mezelf elke dag en schrijf dit op.
Niet vanuit controle, maar vanuit eerlijk kijken.
Vanaf 20 januari 2026 ben ik begonnen. Midden in de week. Geen “perfect moment”. Eerst met losse briefjes op mijn aanrecht naast de weegschaal. Later met maandlijsten en schema’s.
En langzaam begon er iets te veranderen.
Niet alleen mijn gewicht.
Ik kreeg meer energie.
Ik kon beter ademhalen tijdens het boksen.
Ik kreeg ruimte om mijn verdedigingstechnieken te verbeteren.
Ik liep meer met Buddy in het bos.
Mijn lichaam voelde minder zwaar, maar mijn hoofd eigenlijk ook.
En het bijzondere is: mijn eetpatroon hoefde helemaal niet extreem veranderd te worden.
In de afgelopen jaren was ik onbewust al steeds meer eiwitten en fruit gaan eten. Veel dingen mochten blijven, alleen in een andere vorm. Zelfs pizza.
Alleen kijk ik er nu anders naar.
Afvallen is voor mij niet meer het hoofddoel.
Het is een bijkomstigheid van een leven dat beter bij mij past.
Een leven waarin ik luister naar mijn lichaam in plaats van ertegen te vechten.
En misschien is dat wel het grootste verschil met alle eerdere pogingen.
Ik probeer mezelf niet meer te repareren.
Ik probeer mezelf te begrijpen.
Want als ik had opgegeven omdat het eerder niet lukte, dan had ik nog steeds hetzelfde gedaan als altijd.
Soms heb je de moed nodig om niet harder te vechten, maar eerlijk te onderzoeken:
Wat werkt nu écht voor mij?
Reactie plaatsen
Reacties